Nel vostro nome la nostra lotta

Από τις αρχές Μαρτίου του 1968 έως και το 1980 η γειτονική Ιταλία έζησε ίσως μια από τις πιο ταραγμένες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της! Ήταν τα λεγόμενα «μολυβένια χρόνια», μια περίοδος που έμεινε στην ιστορία με τον όρο «η στρατηγική της έντασης».

Εκείνη τη περίοδο εργάτες και φοιτητές (μέλη οργανώσεων και συνδικάτων της Αριστεράς αλλά και συλλογικοτήτων του αναρχικού χώρου) είχαν αναπτύξει μια διαρκώς αυξανόμενη βίαιη δράση. Ήταν τέτοια η έκταση και η ένταση των κινητοποιήσεων που βίαια επεισόδια ξεσπούσαν καθημερινά σε ολόκληρη την Ιταλία.

7 Ιανουαρίου 1978, ακριβώς έξω από το αρχηγείο, πέντε νεαροί ακτιβιστές της Μ.S.I. (Κοινωνικό Κίνημα Ιταλίας) πυροβολήθηκαν από μια ομάδα πέντε ή έξι κομουνιστών, οπλισμένοι με αυτόματα όπλα. Ένας από τους νεαρούς, ο Franco Bigonzetti, 20 χρονών, φοιτητής της ιατρικής, χτυπήθηκε και σκοτώθηκε κατά την συμπλοκή. Ο Vincenzo Segneri, αν και πληγωμένος στο ένα χέρι, ήταν σε θέση να επιστρέψει στην έδρα του κόμματος -εξοπλισμένη με θωρακισμένη πόρτα - μαζί με άλλους δύο: Maurizio Lupini και Giuseppe D'Audino, και οι δύο σώοι και αβλαβείς.
Ο τελευταία της ομάδας, Φραντσέσκο Ciavatta, δεκαοκτώ ετών, φοιτητής τραυματίστηκε, αν και επιχείρησε να διαφύγει από τη σκάλα που βρίσκεται στο πλάι του κτιρίου ,κυνηγημένος από τους άγνωστους δράστες, οι οποίοι τον πυροβόλησαν μια φορά στην πλάτη και τον σκότωσαν. Πέθανε μέσα στο ασθενοφόρο κατά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο.
Η είδηση εξαπλώθηκε γρήγορα μετά την επίθεση και ένα έκπληκτο πλήθος, που αποτελείται κυρίως από ακτιβιστές της Μ.S.I., συγκεντρώθηκαν στον τόπο της επίθεσης, η οποία ήταν αποκλεισμένη από την Αστυνομία.
Οι λόγοι και οι συνθήκες ακόμα ασαφής, ταραχές ξέσπασαν και απαιτήθηκε η παρέμβαση της αστυνομίας οπλισμένοι με δακρυγόνα. Ο εξοπλισμός των δημοσιογράφων της RAI καταστράφηκε, και ο τότε γενικός γραμματέας του Fronte della Gioventù, Gianfranco Fini, τραυματίστηκε ελαφρά από ένα δακρυγόνου της αστυνομίας κατά την διάρκεια της ένθερμης κατάστασης που δημιουργήθηκε.
Στο επακόλουθο χάος, ο Λοχαγός των Καραμπινιέρων Edoardo Sivori πυροβόλα στο ύψος των ματιών τον Stefano Recchioni, δεκαεννέα ετών, πολιτικό ακτιβιστής και μουσικός, στον οποίο ο τραγουδιστής-τραγουδοποιός Fabrizio Marzi αφιέρωσε το τραγούδι "Giovinezza" ("Νεολαία"), το 1979.
Ο νεαρός πέθανε μετά από δύο μέρες νοσηλείας. Τρεις μήνες μετά τις δολοφονίες και την απώλεια του γιου του, ο πατέρας του Φραγκίσκου Ciavatta, αυτοκτόνησε πίνοντας ένα μπουκάλι Υδροχλωρικό οξύ.
Κατανοούμε, σαφώς, ότι εκείνα τα χρόνια ήταν τεταμένα και η βία είχε αναχθεί σε καθημερινό φαινόμενο πολιτικής αντιπαλότητας. 38 χρόνια μετά και λίγες χιλιάδες ναυτικά μίλια μακριά, εδώ στη Κύπρο, λιγοστοί Ιδεοφόροι δίνουν μάχες, Εθνικές και Κοινωνικές. Ο Αγώνας μας είναι καταδικασμένος να μην σταματήσει ποτέ. Οι Ιδέες που τον περιφρουρούν είναι ακατάλυτες μέσα στους αιώνες.

Υ.γ. Μετάφραση τίτλου: «Τα ονόματα σας, ο Αγώνας μας».

Επιτροπή Διεθνών Σχέσεων Ε.Α.Κ.