Θυμούμενοι το ΟΧΙ της 24ης Απριλίου του 2004

Θα θέλαμε να τονίσουμε κάποιες ξεχασμένες αλήθειες που αφέθηκαν στα μαλακά και παγίωσαν τις μέχρι τότε τουρκικές προκλητικές θέσεις.

Πολλής λόγος γίνεται τελευταία για το ΟΧΙ του κυπριακού Ελληνισμού στο κατάπτυστο σχέδιο Ανάν. Ένα σχέδιο που προέκυψε μέσα από συνεχείς υποχωρήσεις , συνδιαλλαγές με τους κατακτητές και προδοσίες.
Με το ΟΧΙ του 2004, ο λαός μας δεν αποκήρυξε μόνο το συγκεκριμένο σχέδιο αλλά και κάθε προηγηθείσα συμφωνία ή πρόταση που οδήγησε σε αυτό .
Το πολιτικό κατεστημένο επί της προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου έφερε δυστυχώς προς ψήφιση ένα ατιμωτικό για τον ελληνισμό σχέδιο, δημιουργώντας έτσι νέα ασφυκτικά δεδομένα που υπηρετούν τον τουρκικό επεκτατισμό. Και για να ξεκαθαρίσουμε, το σχέδιο Ανάν όφειλαν οι τότε ηγέτες να απορρίψουν ασυζητητί και να μην αποδεχθούν να τεθεί σε δημοψήφισμα.
Και αφού τέθηκε σε δημοψήφισμα οι φωστήρες της τότε κυβέρνησης, αποδέχτηκαν το διπλό δημοψήφισμα με δύο ξεχωριστά εκλογικά σώματα με την συμμετοχή των εποίκων. Για πρώτη φορά στον παγκόσμιο πολιτικό χάρτη, οι εγκληματίες πολέμου σε μια χώρα σύροντε στις κάλπες για να αποφασίσουν το μέλλον της πατρίδας στην οποία παράνομα εισέβαλαν και παράνομα κατοικούν.

Δεν ζήτησαν επίσης να γίνει απογραφή, ώστε να καταμετρηθούν οι “τουρκοκύπριοι” και να πάρουν μέρος στο δημοψήφισμα μόνο οι νόμιμοι κάτοικοι της Κύπρου. (όχι ότι αναγνωρίζουμε τους τούρκοκυπριους ως νόμιμους κατοίκους αλλά έστω).

Το διπλό δημοψήφισμα με την συμμετοχή των εποίκων ήταν μια πράξη εσχάτης προδοσίας την οποία διέπραξε το κατεστημένο έχοντας σαφή γνώση των συνεπειών της. Κανένα κοινοβουλευτικό κόμμα , κανένα οργανωμένο σύνολο, κανένας διανοούμενος δεν κατήγγειλε την προδοσία που έθετε αλλαγή δεδομένων ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Εν τέλει, το πολιτικό κατεστημένο παρερμήνευσε τη λαϊκή θέληση και με πρωτεργάτη τον ίδιο τον «πρόεδρο του ΟΧΙ», τον Τάσσο Παπαδόπουλο, επέστρεψε στην ενδοτική γραμμή πλεύσης,  που μέσα από την 8ην Ιουλίου εκτόξευσε ξανά στον ουρανό της πατρίδος, τη μειοδοσία της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας ως η μόνη δήθεν εναπομείνασα λύση.

Ας μην ξεχνάμε ακόμα, οτι λίγους μήνες αργότερα, συνέβαλαν όλα τα πολιτικά κόμματα με πρωτοστάτες τους κυβερνωντες και τον τεως υπεξ  Γ.Λιλλήκα στην διάνοιξη των οδοφραγμάτων με τα όσα δεινά μας επέφεραν μέχρι σήμερα.

Όποιες όμως και αν είναι οι επιλογές των κρατούντων μετά το ΟΧΙ του 2004, η λαϊκή εντολή για την χάραξη μιας νέας στρατηγικής παραμένει ζώσα. Οι δυνάμεις που θα αναλάβουν τη πραγμάτωση αυτής της λαϊκής εντολής, οι εθνικιστικές δυνάμεις που έδρασαν τότε, για να ακουστεί βροντερό το ΟΧΙ του κυπριακού ελληνισμού, προχωρούν σήμερα συντεταγμένες ενάντια στον ενδοτισμό με ένα και μόνο αίτημα, την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ της γης μας από τους κατακτητές . Στεκόμαστε ασπίδα σε κάθε καιροσκόπο πολιτικάντη, και βρωντοφωνάζουμε πως η γή μας δεν παζαρεύετε, σε κανενός το σπίτι, σε καμία κρυφή συνάντηση και σε κανένα εξοχικό ακατοίκητο βουνό της Ελβετίας.